Rabacja Galicyjska
Całe wydarzenie zostało sprowokowane przez Austriaków, który podburzali chłopów informacjami o rzekomym zamachu na nich przygotowywanym przez szlachtę. Za jednego z głównych prowokatorów uważa się, starostę tarnowskiego Joseph’a Breinl’a. Pomimo, że cała rzeź rozpoczęła się 19 lutego to już dzień wcześniej miały miejsce pierwsze napady na dwory szlacheckie. W ciągu kolejnych kilku dni, całkowitemu splądrowaniu i zniszczeniu uległo ponad 500 dworów, a w samym okręgu tarnowskim 90 procent z nich. Zamordowanych zostało, według różnych źródeł od 1200 do 3000 osób, głównie ziemian, urzędników dworskich czy rządowych. Śmierć poniosło nawet kilkunastu księży. Całą historię rabacji galicyjskiej badał profesor Stefan Kieniewicz. Ustalił on jedną ciekawą rzecz, że pomimo olbrzymiej skali mordu, śmierci nie poniósł ani jeden Żyd, którzy przecież już wtedy nie byli na polskich ziemiach mile widziani. Na moment rabacji galicyjskiej, nałożyła się reorganizacja wojsk powstańczych, które zmierzały do Krakowa. Również one zostały zaatakowane przez chłopów odnosząc znaczne straty. Chłopi dokonywali mordów z wyjątkowym, niemal barbarzyńskim okrucieństwem, a dodatkowa nagroda od Austriaków za głowy szlachciców tylko podburzała atmosferę. Kwota wypłacana za martwego była niemal dwa rany większa od tej za rannego toteż rannych pojmowano na placu boju i przywożono ich pod odpowiedni urząd by tam zabić. Działo się to na tak masową skalę, że po ulicach płynęły strugi krwi. Gdy powstanie krakowskie zostało ostatecznie stłumione, chłopi przestali być potrzebni austriackim władzom i całą rabację stłumiono przy pomocy wojska. Jeden z bardziej znanych wojujących chłopów, Jakub Szela został internowany, a po jakimś czasie przesiedlony na Bukowinę. W Galicji dosyć szybko zapanował spokój, o rzezi jednak długo jeszcze nie zapomniano.
Słowa kluczowe: powstanie szela rabacja kieniewicz mord
Komentarze
.gif)
