I wojna w Zatoce Perskiej - Irak
Przyczyny wojny iracko-kuwejckiej oraz jej skutki.
Dwuletnia wojna, która przyniosła Irakowi ogromne straty materialne i ludzki zagroziła całkowitym załamaniem, dlatego Bagdad potrzebował sukcesu politycznego, aby wzmocnić pozycję Saddama Husajna. Taką okazję mogło tylko stworzyć atak na sąsiedni Kuwejt. Wobec tego kraju Irak już od dłuższego czasu wysuwał roszczenia, że jest to jego stara historyczna kraina. Dlatego rozpoczęto kampanię propagandową, w której oskarżano o celowe przekraczanie ustalonych przez OPEC norm wydobycia ropy naftowej, co miało niby prowadzić do obniżenia cen tego surowca oraz o bezprawne korzystanie przez Kuwejt z obfitego pola naftowego Rumaila. W rzeczywistości aneksja tego kraju pozwoliłaby Irakowie szybszy rozwój gospodarczy i odbudowę kraju. Atak nastąpił wieczorem 2 sierpnia 1990 roku. Po krótkich walkach zajęto cały teren Kuwejtu. Rząd emiratu schronił się na emigracji. Armia iracka dokonała licznych masowych mordów i grabieży i doprowadziła do prawie całkowitej miny. W kraju tym znajduje się 2/3 rozpoznanych światowych zasobów. Atak ten groził rozprzestrzenianiem się kryzysu na cały region. Dlatego konflikt ten nabrał charakteru globalnego, co zapowiadało nowy podział w stosunkach międzynarodowych. ZSRR sojusznik dotychczasowy Iraku miał taką samą opinię, co USA. Jednak politycznego poparcia udzieliły mu Jordania, Jemen, Libia i OWP. Przeciw Irakowi podjęto wiele kroków m.in. potępienie inwazji przez Radę Bezpieczeństwa ONZ, wprowadzono zakaz importu irackiej ropy oraz ogólne embargo handlowe. Jednak największe znaczenie miała uchwalona na wniosek USA rezolucja nr 678 Rady Bezpieczeństwa z 29 listopada 1990 roku upoważniająca państwa do podjęcia pomocy Kuwejtowi, jeżeli do 15 stycznia 1991 roku Irak nie wycofa wojsk z Kuwejtu.
Komentarze
.gif)