Chińska dynastia Tang
Dzieje Chin w VII i VIII wieku, a przede wszystkim działalność dynastii Tang, jak i jednej z niewielu kobiet na tamtejszych tronach.
Za jej panowania imperium chińskie rozciągało się od Korei, aż po Turkiestan. Jej założycielem był Li Juan, który był urzędnikiem dynastii Suej. Pokonując licznych rywali i buntowników doszedł do władzy. Przejął i ulepszył system administracyjny Suej, skodyfikował prawo chińskie i rozpoczął bić monety miedziane, które były w użyciu przez cały okres panowania tej dynastii. W 626 roku Li Juan został zmuszony do abdykacji przez swego syna Li Szy-mina (Tang Taj-cung), który przesunął granicę najdalej na zachód. Za trzeciego cesarza dynastii Tang, Kao-conga (Gaozong), który panował w latach 649-683 do władzy doszła niezwykła kobieta. W 655 roku konkubina Wu Hou (Wu Ce-tien) została cesarzową i przez kolejne pięćdziesiąt lat rządziła Chinami. Jej panowanie było bezwzględne, ale kompetentne i oświecone. Mianowała doradców i zarządców biorąc pod uwagę ich zdolności, a nie status społeczny. Doprowadziło to do wielkiego rozkwitu chińskiej cywilizacji w ósmym wieku. Największe osiągnięcia to okres panowania cesarza Sinen-cunga (Xnanzong) przypadające na lata 712-756 dzięki mecenatowi władzy doszło do rozkwitu sztuki, malarstwa, muzyki i poezji. Mile widziano też cudzoziemców, co przyczyniło się do rozwoju handlu i miast oraz pojawienia się nowych religii takich, jak chrześcijaństwo i zoroastryzm. W 751 roku armie cesarskie zostały pokonane przez Arabów w Turkiestanie i dynastia Tang zaczęła się chylić ku upadkowi. Nękany przez intrygi i sąsiadów kraj rozpadł się w ósmym wieku na wiele państewek rządzonych przez lokalnych przywódców wojskowych w 907 roku po upadku dynastii nastał czas wojen domowych, który trwał ponad pięćdziesiąt lat.
Słowa kluczowe: tang chiny wu hou turkiestan
Komentarze
.gif)