Wojna brytyjsko-zuluska
Wojna między Wielką Brytanią a Zulu z racji odkrycia złóż złota i diamentów w kolonialnym Natal i Kraju Przylądkowym, a także dalsze losy Zulu.
W 1843 roku Wielka Brytania miała w południowej Afryce dwie kolonie, a były to: Kraj Przylądkowy i Natal. W latach sześćdziesiątych dziewiętnastego wieku odkryto tam złoża złota i diamentów, co spowodowało, że Biuro Kolonialne kierowane przez lorda Carnarvona postanowiło przekształcić całe południe w brytyjską konfederację. Oznaczało to zabór terytoriów dotychczas niezależnych takich, jak Transwal czy Zulu. W 1877 roku anektowano Transwal, a w 1878 najechano Zulu pod pretekstem, że tamtejsza armia ma sześćdziesiąt tysięcy ludzi i zagraża Brytyjczykom. Król zuluski Cetshwayo odrzucił żądania o zmniejszeniu armii i wojska brytyjskie wkroczyły do Zulu 22 stycznia 1879 roku. W dniu tym Brytyjczycy ponieśli jedną z największych klęsk w historii swoich wojen kolonialnych. Kolumna źle zorganizowana, licząca 1700 żołnierzy, została niemal całkowicie wybita pod Isandhlwana. Jeszcze też tego samego dnia 120-osobowy brytyjsko-burski garnizon odparł atak tysięcy Zulusów na placówkę misyjną w Rorke’s Drift. Straty garnizonu były minimalne, a bohaterscy obrońcy zostali odznaczeni jedenastoma krzyżami Wiktorii. W marcu Brytyjczycy zwyciężyli Zulusów i spalili ich stolicę Ulundi. Król Cetshwayo został pojmany i przewieziony do Cape Town, a później do Londynu, aby tam bronić swojej sprawy. Umieszczono go w dzielnicy Kensington, skąd wyruszał na przejażdżki po stolicy. W 1887 roku Zulu anektowano, a w 1897 roku wcielono jako część Nasalu.
Słowa kluczowe: cetshwayo natal wielka brytania zulu
Komentarze
.gif)