Edykt nantejski
Francja i wojny religijne na jej terenie w szesnastym i siedemnastym wieku.
Był to dekret kończący wojny religijne we Francji, wydany przez króla Francji Henryka IV w 1598 roku w Nantes. Edykt określał obywatelskie i religijne prawa Hugenotów czyli kalwińskich protestantów, dając im prawo do wolności wyznania poza Paryżem i niektórymi miastami, równouprawnienie polityczne, własne szkolnictwo i przyznając dotacje państwowe na utrzymanie pastorów i dwieście twierdz wraz z załogą, mających zagwarantować im bezpieczeństwo. Na mocy tego dekretu powstało swoiste państwo w państwie, co w latach dwudziestych siedemnastego wieku spowodowało podjęcie przez zwolenników absolutyzmu, kardynała Armanda Richelieu i króla Ludwika XIII, decyzji kategorycznego rozprawienia się z hugenotami. Upadek w 1628 roku ostatniej twierdzy hugenockiej, La Rochelle, zaatakowanej przez armię Richelieu, spowodował ostateczną utratę ich przywilejów politycznych. Ludwik XIV nadal prześladował protestantów, a w 1685 roku odwołał edykt. Wywołało to emigrację pięciuset tysięcy hugenotów z Francji.
Komentarze
.gif)