Boskie prawo królów
Boskie prawo królów jako obowiązująca zasada w piętnastym, szesnastym, siedemnastym i osiemnastym wieku w Europie.
Jest to przyjęty w Europie pogląd, że monarcha to instytucja nadana przez Boga, dziedziczność władzy królewskiej nie podlega dyskusji, a królowie odpowiadają jedynie przed Bogiem, więc wszelki opór skierowany przeciwko nim jest grzechem. W średniowieczu pogląd ten stał się zasadą jako reakcja na papieskie ingerencje w sprawy świata ludzi świeckich. Posługiwanie się boskim prawem królów dla usprawiedliwienia władzy absolutnej oraz podatkowej samowoli wzbudzało jednak coraz ostrzejszy sprzeciw. Mimo to pogląd taki wyznawał król Anglii Jakub I Stuart i jego syn Karol I, który został stracony w 1649 roku. Po 1688 roku doktrynę tę uznano w Anglii za przestarzałą, przyjmując argumenty przeciwników absolutyzmu, do których zaliczał się między innymi filozof John Locke. Monarchia Ludwika XIV również opierała się na tej zasadzie, na którą królowie francuscy powoływali się aż do 1789 roku.
Słowa kluczowe: prawo monarcha ludwik XIV stuart
Komentarze
.gif)