Pompejusz Wielki
Życie i działalność Pompejusza Wielkiego w starożytnym Imperium Rzymskim.
Rzymski wódz i mąż stanu urodził się i żył od 106-48 roku przed naszą erą. Był rywalem Cezara, karierę wojskową rozpoczął jako stronnik Lucjusza Sulli. Po zwycięstwach na Sycylii i w Afryce w 81 roku p.n.e. uzyskał tytuł Wielkiego. Przyczynił się do stłumienia powstania Spartakusa. W 67 roku p.n.e. w ciągu trzech miesięcy całkowicie zlikwidował piracki proceder na Morzu Śródziemnym, a następnym roku pokonał groźnego wroga Rzymu, którym był król Pontu Mitrydates VI. W 64 roku p.n.e. podbił Syrię, a następnie rok później uzależnił od Rzymu Judeę. W 60 roku p.n.e. po sprzeciwie senatu wobec jego zarządzeń na Wschodzie, Pompejusz Wielki zawarł z Juliuszem Cezarem i Krassusem tajne porozumienie, zwane I triumwiratem, dzielące pomiędzy nich władzę w Rzymie. Po śmierci Krassusa w 53 roku p.n.e. pogłębił się konflikt między Pompejuszem, a Cezarem. W 52 roku p.n.e. Pompejusz Wielki został mianowany jedynym konsulem z zadaniem przywrócenia porządku w Rzymie i republice. W proteście Cezar zrezygnował ze stanowiska senatora, a w 49 roku p.n.e. przekroczył Rubikon, niewielką rzeczkę graniczną między Galią a Italią i rozpoczął wojnę domową ze swym rywalem. W 48 roku p.n.e. Juliusz Cezar pokonał Pompejusza Wielkiego w bitwie pod Farsalos. Pompejusz ratował się ucieczką do Egiptu, gdzie niedługo został zamordowany.
Słowa kluczowe: rzym pompejusz wielki cezar spartakus
Komentarze
.gif)